Als coach wijs ik cliënten er regelmatig op dat zij denken aan hetgeen zij niet hebben (zoals een kans of mogelijkheid), waardoor ze er niet in slagen te bereiken wat ze willen. Mijn advies is dan dat ze beter kunnen leren om te zien wat er wèl is, zodat ze zich daar op kunnen richten.

Ik dacht tot voor kort dat ik zelf vooral oog heb voor wat er wèl is, tot ik met een goede vriendin van mij een diepgaand gesprek voerde over de wijze waarop zij en ik met elkaar (niet) communiceerden. Tijdens het gesprek zag ik in, terwijl ik sprak en zonder het als zodanig te benoemen, dat ik vaker dan ik had gedacht gericht ben op wat er niet is: in mijn leven, in mijn situatie, in mijn talenten, enzovoort. Ik was geschokt door deze constatering, en ik besloot ter plekke dat ik mijn denkstrategie zou gaan wijzigen, omdat ik weet dat denken aan wat er wel is of wel mogelijk is, een stuk makkelijker doet leven. Mijn eerste ervaringen daarmee zijn zondermeer inspirerend en zetten mij aan tot doorgaan met deze nieuwe manier van denken.

Een week later ging ik met Annet een weekendje naar Valkenburg aan de Geul, in Limburg. Bij Avalon in Maastricht (www.avelon.newage.nl) kocht zij een prachtig boek met als titel “het licht zien”, dat de lezer belooft dat hij /zij vanzelfsprekende verschijnselen als kaarslicht, regenboog maar ook zichzelf met andere ogen zal gaan zien.

De volgende dag maakten we een lange wandeling en kwamen in Schin op Geul. We werden beiden getroffen door een prachtige foto die in een etalage van www.annyhuyts.nl hing. Anny biedt Foto 10, een permanente foto expositie aan, die op dat moment echter was gesloten. Annet en ik probeerden er achter te komen wat het voorstelde. We zagen allerlei mogelijkheden. Anny’s man die de stoep aan het vegen was, nodigde ons uit binnen verder te kijken en belde zijn dame die ons daarna haar werk liet zien. Een nieuwe wereld ging voor ons open….

Anny liet ons zien hoe zij had gefotografeerd, toen ze het transparante folie, dat vaak om een bos bloemen zit, in het zonlicht onder water hield. Ook pakte zij eens een koffiekan op en door die beweging, in het zonlicht, kwam een kleurenpallet te voorschijn, dat zijn weerga niet kent. Daar heeft ze ook een foto van gemaakt en die hebben we gekocht.

En terwijl ik de kosmos nog maar net had duidelijk gemaakt dat ik in het vervolg anders wilde kijken naar wat er in mijn leven gebeurt, was het net of zij meteen hulp had georganiseerd door een prachtig boek voor ons klaar te leggen en Anny op mijn pad te sturen….